Patron

Jan Henryk Dąbrowski

         Urodził się w 1755 r. w Pierzchowcu nad Rabą (dziś Pierzchów) jako syn Jana Michała-oficera wojsk saskich i Zofii Marii Lettow. Jako ochotnik wstąpił do wojska saskiego w 1771r. i służył w gwardii przybocznej elektora saskiego do 1792 r. Potem wrócił do kraju i rozpoczął służbę w wojsku polskim. W czasie powstania kościuszkowskiego wsławił się obroną warszawskich Powązek, za co został awansowany do stopnia generała. Potem na czele trzytysięcznego Korpusu Polskiego wyruszył do Wielkopolski i zdobył Bydgoszcz.
         W 1796 r. Dąbrowski odsprzedaje swój rodzinny Pierzchowiec swoim krewnym Kępińskim i wyjeżdża do Francji, a stamtąd do Włoch gdzie tworzy Legiony Polskie. Jako dowódca I Legii brał udział w bitwach pod Trebbią i pod Novi.
Po zwycięstwie Napoleona Bonapartego pod Jeną (1806 r.), Dąbrowski organizuje zbrojne powstanie przeciw Prusom. Rok później jako dowódca części wojska polskiego uczestniczył w wyzwalaniu ziem polskich położonych na lewym brzegu Wisły, zdobywając m.in. Tczew.
         Wierny Polsce i Napoleonowi, walczy przeciw Austriakom (1809) i Rosjanom(1812r.). Po bitwie pod Lipskiem (1813) i śmierci Józefa Poniatowskiego zostaje mianowany naczelnym dowódcą wojsk polskich. Od 1814 r. przebywał we Francji. Po powrocie do kraju reorganizował wojsko Królestwa Polskiego, piastował też godność senatora-wojewody. Wiosną 1818 r. gdy silnie zaziębiony wracał z podróży do rodzinnego Pierzchowca, nabawił się zapalenia płuc i zmarł w Winnogórze.
         W pamięci potomnych gen. Jan Henryk Dąbrowski pozostał jako organizator Legionów Polskich - pierwszego polskiego czynu zbrojnego po rozbiorach Polski. Jemu poświęcono pieśń Legionów "Mazurek Dąbrowskiego", która z czasem stała się naszym hymnem narodowym.